Kâh fikirlerimi devirip yerine yenilerini dikiyorum,kâh eskilerini onarıyorum yaşayıp gidiyorum işte.Şairin dediği gibi''İnsan her nefesini mezardan uzaklaşmak için alır ama her nefes alışında ömründen bir nefeslik zaman azalır.''en büyük paradoksu gerçekleştiriyoruz.Bunu yaparken belirli bir dönem herşeyin yolunda gidiyor görünmesi ,hayatın kontrolünün bizde olduğu yanılgısına kapılmamızı sağlasa da zaman;anlam ve değer yüklediğimiz her durumun gerçek olmadığını gösteriyor. Elbette; bizim felsefemiz yaşadığımız toplumunkiyle örtüşmüyorsa bu hayal kırıklığını daha sık yaşıyoruz."Hayat biz başka planlar yaparken başımıza gelenlerdir" ya da ''Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili...diyoruz.
Bugünlerde benim yaşanmışlığım''zor anımızda yanımızda her zaman doğru kişi olmayabilir''sözünü oluşturdu kelimelerden.Herhangi bir fikrin % 100 doğru olma olasılığı çok azdır.Bunu bilirim de nedense kötü ihtimalleri daha az dikkate alırım.
Her gün gazete ,tv gibi yayınlarda o kadar çok kötü haber izlerken bizim başımıza geleceği fikrini zihnimizde perde arkasına koyarız.Belli ki yaşamak için bir savunma şekli bu.Fakat bu bize;bir taraftan hayatımızın yolunda olduğu hissi verirken diğer taraftan olası bir kötü duruma karşı boş bulunmamızı sağlıyor.İnsan denen canlı hem kendi soyu için hem dünya için bir numaralı tehlike halinde.Her insana karşı bu yargıyla yaklaşmak ise psikolojik rahatsızlık olur.Yine de ihtimal yüzdesini gözden kaçırmayıp duruma hazırlıklı olmak gerekiyor.Aksi takdirde yaşadığı olaylar karşısında'''bu neden sadece benim başıma geldi''diyerek, kendini yalnız,çaresiz,savunmasız çevre ve inanç baskısıyla bazen de suçlu hissediyor.
.................
....Sezen'in dediği gibi bir daha bu yolları aynı hevesle yürüyemiyor insan...
0 iz bırakan:
Yorum Gönder