Öyle eksildik ki yaşarken,
bize dokunan her şeyi eksiltiyoruz.
Yalnızlığımızla çoğalıp kalabalıklığımızla eksiliyoruz ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız.Ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz...
Cahit Sıtkı Tarancı
Yer ,zaman ve konumunu kaybettiğin noktada .Rüyalar mı gerçek,gerçek mi rüya ayırt etmek zor. Çocukluğun sokaklarında kaybolup sonra kendini hergün aynı güzergahta seyreden yük treni gibi oflaya puflaya bir yerlere gider bulmak.Büyükler çocuklara geceleri aynaya baktıklarında delireceklerini söylerler .Çok mu baktık aynaya şimdilerde en çok konuşur olduk kendimizle.Aklı kafatasının içinde olanın kesintisiz dayanması ne zor hayata ....ara ara kesiliyor görüntü.Sonra kaldığı yerden devam ediyor film.Ne film ama!düşledikleri, yaşadıkları altında ezilen.
0 iz bırakan:
Yorum Gönder