Karda..

Her kar yağdığında şiir kitaplarına saldırıyorum bir kez daha


siyah bir rutubetti hayat,
geçtim…
istanbul’un saçlarına kar yağıyordu;
kar yağıyordu yazgılarımızın titrek yüzüne
çalınan gülüşlere, kırılan camlara,
dökülen kanlara
kar…

herkesin yazgısında bir düş,
her ömrün tufanında bir aşk deliriyordu
gecelerin göğsüne bıçaklanmış kadınlar düşüyordu!

belki bu yüzden ne kar ne şiir
yetmiyordu günleri ağartmaya…
yetmiyordu hayat hiçbir şeyi ucuza kapatmaya
yine de küfredilmiş adamlar sabahı şarapla yıkıyordu

kar yağıyordu günlerin puslu yüzüne
o sanal sevgilere, kinlere, kirlere
bir asker postalının balçıktaki izine
eski fotoğraflara, üşümüş sevinçlere
çocukların beyaz nefeslerine, emine’ nin yüzüne
kar yağıyordu bu ödünç ve haczedilmiş günlere
ve kıyılarında bir ceset gibi kaldığımız düşlere…

siyah bir rutubetti hayat,
geçtim…
siyah bir rutubetti, hepsi bu işte
şahdamarımda birkaç bayat şiirle
üstelik imanım da gevremişti aşktan, hayattan
istanbul’un saçlarına kar yağıyordu…

Y.Odabaşı